De start van een nieuw jaar kan dubbel voelen. Overal om je heen kijken mensen vooruit. Nieuwe plannen. Nieuwe doelen. Nieuwe energie. En jij? Jij kunt het gevoel hebben dat de tijd juist stil is komen te staan. Rouw doet dat. Het trekt je uit het ritme van de wereld en plaatst je in een tijdzone die alleen jij kent.
Terwijl anderen aftellen, voel jij misschien vooral wat ontbreekt. Dagen volgen elkaar op, maar zonder duidelijke richting. Het leven gaat door, zeggen ze. Alleen voelt het voor jou alsof je even langs de kant staat. Dat verschil kan eenzaam aanvoelen. Alsof jouw tempo niet meer aansluit bij dat van de rest.
Rouw heeft geen kalender. Geen startmoment. Geen einddatum. Het past zich niet aan aan een nieuw jaar of frisse voornemens. Wanneer je verlies draagt, leef je in lagen: wat was, wat is, en wat misschien ooit weer komt. Dat kan wringen wanneer de buitenwereld vooral vooruit wil.
In de Japanse kintsugi-traditie worden breuken zichtbaar hersteld met goud. De scheuren verdwijnen nooit. Ze worden benadrukt. Het object wordt sterker, waardevoller, juist door wat het heeft doorstaan. Misschien herken je dat ook in jezelf. Wat je hebt meegemaakt laat sporen na. Die sporen maken deel uit van wie jij bent geworden. Ze hoeven geen zwakte te zijn. Ze vertellen jouw verhaal.
Ook binnen de islam wordt pijn anders benaderd. Geduld, sabr, betekent geen passief afwachten. Het vraagt juist een bewuste aanwezigheid bij wat zwaar voelt. Jij blijft staan in wat er is, zonder jezelf te dwingen tot antwoorden of oplossingen. Dat vraagt kracht. Het vraagt moed om te blijven voelen, zelfs wanneer de richting nog onduidelijk is.
Rouw is geen proces dat je “afmaakt”. Het beweegt met je mee. Soms voel je ruimte. Soms wordt alles weer rauw. Beide horen erbij. Wat jou helpt, is toestemming geven aan jouw eigen tempo. Zonder vergelijking. Zonder oordeel. Zonder het idee dat je verder zou moeten zijn.
Rouwcoaching kan hierin ondersteuning bieden. Niet om jouw pijn te repareren, maar om naast je te staan. Om samen te kijken hoe jij jouw breuklijnen draagt. Hoe je betekenis geeft aan wat is veranderd. Hoe je opnieuw houvast kunt ervaren, op een manier die bij jou past. Dat hoeft niets te maken te hebben met religie of symboliek. Het gaat om gezien worden in jouw ervaring.
Aan het begin van een nieuw jaar mag jouw ritme leidend zijn. Misschien beweeg je langzaam. Misschien sta je stil. Misschien ben je vooral bezig met ademhalen en overeind blijven. Dat is genoeg.
Zoals bij kintsugi ontstaat kracht daar waar het leven zichtbaar heeft geraakt. In jouw lijnen. In jouw geschiedenis. En precies daar, waar jij soms denkt dat je gebroken bent, schuilt vaak meer draagkracht dan je nu kunt overzien.